Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Στην 6η Έκθεση Παιδικού Βιβλίου (Χεν & Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής)


Το απόγευμα του Σαββάτου 19/05/2018 πραγματοποιήθηκε η έκτη έκθεση παιδικού βιβλίου από τη "Χριστιανική Ένωση Νεανίδων Κομοτηνής" και τη "Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής".  Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, που φιλοξενήθηκε στην Πλατεία ΧΕΝ, επί της Οδού Σαμοθράκης, εκτέθηκαν συλλογές παιδικών και εφηβικών βιβλίων από τέσσερα βιβλιοπωλεία της Κομοτηνής, τα οποία ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των διοργανωτών. 

Οι μικροί επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν στο εργαστήρι Ζωγραφικής και Χειροτεχνίας, που πραγματοποιήθηκε στον χώρο της πλατείας, έλαβαν μέρος σε παιχνίδι που αφορά τα δικαιώματα των παιδιών και παρακολούθησαν παράσταση κουκλοθέατρου με θέμα την ανακύκλωση. 



















Την οργάνωση και την ευθύνη των δράσεων και των παιχνιδιών ανέλαβε ομάδα νέων γυναικών της ΧΕΝ και σπουδάστριες του τμήματος Βοηθών Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ ΟΑΕΔ Κομοτηνής. Την ίδια ακριβώς ώρα ήταν ανοιχτή και η "Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής", η οποία βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Πάρκο και δίπλα από το κτίριο της Χριστιανικής Ένωσης Νεανίδων Κομοτηνής.

Οι Θρακιώτες στη μάχη της Κρήτης



Ο «Σύλλογος Εβριτών Νομού Ροδόπης», με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Μουσείων (18/05/2018), αλλά και της έναρξης της Μάχης της Κρήτης, διοργάνωσε ιστορική – επετειακή εκδήλωση στο «Στρατιωτικό Μουσείο Κομοτηνής», αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και την άγνωστη ιστορία των 300 νέων από τη Θράκη, που πολέμησαν κατά των Γερμανών κατακτητών στο Ηράκλειο Κρήτης.


Παράλληλα, παρουσιάστηκε το βιβλίου του αείμνηστου Χρήστου Ρουσσόπουλου, με τίτλο «Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ», ο οποίος ήταν ένας από τα 300 παλικάρια, που κλήθηκαν να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία ως νεοσύλλεκτοι, μέσα στις φλόγες του πολέμου, παραμονές της γερμανικής εισβολής, τον Απρίλιο του 1941. 

Κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης εκδήλωσης, μίλησε η Ελένη Θεοδωρακοπούλου – Ρουσσοπούλου, κόρη του στρατιώτη και συγγραφέα του βιβλίου «Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ» Χρήστου Ρουσσόπουλου και η Μαρία Τζιβελέκη, ερευνήτρια και εγγονή του φονευθέντος στρατιώτη, Θεοφάνη Δημοσχάκη. 

Την εκδήλωση συνόδευσε μουσικά ο Θεοδόσης Αμπατζιάνης, πρόεδρος του συλλόγου Θρακών Κρήτης, ενώ συντονιστής ήταν ο Χρήστος Χατζηπέμου, πρόεδρος του Συλλόγου Εβριτών Ν. Ροδόπης.


Το βιβλίο –μια σπουδαία μαρτυρία 244 σελίδων- εκδόθηκε το Δεκέμβριο του 2014 από την «Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών», σε επιμέλεια: Κλαίρη Μιτσοτάκη, Αλέξης Καλοκαιρινός και Κωστής Μαμαλάκης. 

Οπισθόφυλλο 
Και να, η ώρα δύο το μεσημέρι της 27ης του Μάη 1941 πάντα. Σε λίγο πλακώνουν αμέτρητα γερμανικά αεροπλάνα βομβαρδιστικά. Κάνουν κύκλους γύρω από το Ηράκλειο. Πολυβολούν όπου καταλαβαίνουν ότι υπάρχει ελληνικός στρατός ή υποψιάζονται ότι υπάρχει. Αυτό βαστάει περίπου μία ώρα. Και σε μεμονωμένο στρατιώτη, αν δουν, κάνουν βουτιά και πολυβολούν. Τα αγγλικά αντιαεροπορικά συνέχεια βάλλουν στα αεροπλάνα αυτά, τόσο από το αεροδρόμιο όσο και από το λιμάνι και τη δυτική παραλία. Πολλά πετούν χαμηλά και κάνουν επίτηδες φοβερό κρότο, μήπως από τον φόβο οι Έλληνες υψώσουν άσπρες σημαίες. [...] Ο κρότος που κάνουν τα αεροπλάνα πετώντας και ο κρότος των βομβών σού παίρνουν τα αυτιά. Νομίζεις ότι θα βουλιάξει το Ηράκλειο μαζί με τον κόσμο του. Καπνοί και σκόνες σύννεφο βγαίνουν από την πόλη, απλώνονται παντού. Ο άμαχος κόσμος του Ηρακλείου είναι μέσα στα αθάνατα τείχη. Από τον πολύ κρότο τα τείχη σείονται και πέφτουν πετρίτσες και χώματα, όλα αυτά σκορπούν τον φόβο και τον τρόμο στον κοσμάκη. Φοβούνται να μην πέσουν τα τείχη. Παίρνουν την απόφαση να βγουν έξω και, αν μπορέσουν, να φύγουν από την πόλη. Τα καταφύγια στα τείχη αυτά δεν έπεσαν. Μα ο κοσμάκης από τον φόβο του βγαίνει έξω και παίρνει δρόμο για να φύγει από την πόλη. Οι Γερμανοί είναι αιμοβόροι, είναι φασίστες, δεν λυπούνται κανέναν. Είναι πρόθυμοι να κάψουν πόλεις και χωριά, αρκεί να πετύχουν τον σκοπό τους.

2η Λογοτεχνική Σκηνή Αρχαιολογικού Μουσείου Κομοτηνής


Την Παρασκευή 18/05/2018, η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ροδόπης, στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων, διοργάνωσε τη 2η Λογοτεχνική Σκηνή του Αρχαιολογικού Μουσείου Κομοτηνής, σε συνεργασία με το Εργαστήριο Γλωσσολογίας του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης +μόρφωση, η οποία περιλάμβανε αναγνώσεις λογοτεχνικών κειμένων με θέμα «Το μουσείο στη λογοτεχνία»

Τα μουσεία εκτός του ότι αποκρυσταλλώνουν έναν σημαντικό πνεύμονα πολιτισμού, αποτελούν και πηγή έμπνευσης για την παγκόσμια λογοτεχνία, όπως μυθιστορηματικές ιστορίες που διαδραματίζονται σε μουσεία, ποιήματα που γράφτηκαν με αφορμή κάποια εκθέματα ή μια επίσκεψη σε έναν αρχαιολογικό χώρο. Ένα μικρό δείγμα όλων αυτών, ακούσαμε στον όμορφο προαύλιο χώρο του "Αρχαιολογικού Μουσείου Κομοτηνής". Η ξεχωριστή βραδιά ξεκίνησε στις 20:15 με το καλωσόρισμα της αρχαιολόγου-μουσειολόγου Νάγιας Δαλακούρα και ολοκληρώθηκε σχεδόν μία ώρα μετά. Την αρχή έκανε -εκτός προγράμματος- ο αρχαιολόγος Διαμαντής Τριαντάφυλλος, ο οποίος απήγγειλε ένα σύντομο αρχαίο επίγραμμα του Αντιφίλιου Βυζαντίνου. 


Στη βραδιά αυτή συμμετείχαν οι 16 παρακάτω λογοτέχνες της περιοχής και φίλοι του Μουσείου, ενώ τα κείμενα που διαβάστηκαν βρίσκονται σε παρένθεση: 

Δημήτρης Τζελέπης (Η κρήνη της Νίκης του Ηλία Βενέζη)
Στέφανος Γραβάνης (Νεαρές γυναίκες του Φρανσουά Κοπέ) 
Λεύκη Σαραντίνου (Στα παλάτια της Κνωσού του Νίκου Καζαντζάκη)
Νατάσα Λιβεριάδου (Στο μουσείο του Σπύρου Κιοσσέ)
Μαίρη Κοσμίδου (Αρχαιολόγου το μέλλον μου - δικό της αδημοσίευτο)
Ανδρέας Λύκος (Αναμνήσεις συμμετρίας, δικό του) 
Κική Χριστοδούλου (Το φανταστικό μουσείο του Αντρέ Μαλρώ) 
Σοφία Μενεσελίδου (Στο μουσείο του Χάρη Μιχαλόπουλου) 
Νάγια Δαλακούρα (Δεύτερη επίσκεψη στο Πράδο του Χρόνη Μπότσογλου)
Γιάννης Σιγούρος (Το άγαλμα που κρύωνε: μια αληθινή ιστορία που έγινε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, του Χρήστου Μπουλιώτη)
Φωτεινή Ναούμ (Εις το δοηνεκές, της ίδιας, αδημοσίευτο)
Ελένη Μπολάκη (Ο ναός του Κωστή Παλαμά)
Μαρία Μητσιάκη (Δελφοί του Γιάννη Ρίτσου) 
Αντώνης Λιάπης (Ο ηδονικός Ελπήνωρ του Γιώργου Σεφέρη)
Κωνσταντίνα Καλλιντζή (Αστραδενή της Ευγενίας Φακίνου) 
και Άννα Μουσιώνη (ΜΕΤ του Βαγγέλη Χρόνη)






















Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Νέες συλλογές από τις Εκδόσεις Γκοβόστη

Δυο ποιητικές συλλογές και μία συλλογή με διηγήματα από τις "Εκδόσεις Γκοβόστη" που κυκλοφόρησαν το 2018

"Σαν άλλος Οιδίποδας" του Ηλία Γκρή, με ποιήματα που έγραψε από το 2004 έως το 2017.

Στη νέα συλλογή του Σαν άλλος Οιδίποδας ο Ηλίας Γκρής, ποιητής της «γενιάς του ’70», με «ρωμαλέο και τρυφερό ύφος» διευρύνει το πεδίο των αναζητήσεών του τόσο θεματολογικά όσο κι αισθητικά. Δώδεκα χρόνια από τη συλλογή Αλφειός Πρόγονος (2005), εμφανίζεται με ποιήματα κατασταλαγμένης ωριμότητας, κλείνοντας πλέον σαράντα χρόνια συνεχούς παρουσίας στην ποίηση. Με επάλληλη εκδίπλωση δραστικών μύθων, που εκτείνονται από την Αρχαία Ελλάδα και φτάνουν στη σύγχρονη εποχή και τη μυθοποιητική του εντοπιότητα, οι αισθητικές διερευνήσεις του Ηλία Γκρή είναι αποκαλυπτικές μιας ποίησης βαθιά φιλοσοφικής, που συνομιλεί με την ιστορία, αναστοχάζεται και αμφισβητεί. 

Ο Ηλίας Γκρής κατάγεται από την Κρέσταινα Ολυμπίας. Σπούδασε οικονομικά και από το 1975 άσκησε τη δημοσιογραφία σε διάφορα Μέσα Ενημέρωσης, και κυρίως στην τηλεόραση της ΕΡΤ. Εμφανίστηκε το 1977, και έκτοτε εξέδωσε έξι ποιητικές συλλογές, τρία βιβλία πεζογραφίας, δύο βιβλία δοκιμίων και πέντε θεματικές ανθολογίες. Το 2014 κυκλοφόρησε η συγκεντρωτική έκδοση ΛΗΘΑΡΓΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, 1977-1987, από τις εκδ. Γκοβόστη. Μέρος της ποίησης του Ηλία Γκρή έχει συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.




"Οι θησαυροί της σκόνης" (Ανθολόγηση ποιήσεων παλιών) 

Και το τέλος θα εἶναι ὅλο φῶς ἀβάστακτο ὁλόλευκο φῶς. Β. Ποῦχνερ

Οι θησαυροί της σκόνης είναι μια ανθολόγηση παλιών ποιημάτων του Βάλτερ Πούχνερ, του σπουδαίου Αυστριακού λογοτέχνη, σε επιμέλεια-διορθώσεις κειμένου Ευγενίας Νικολάου. Διευθυντής της σειράς "Τα Ποιητικά" είναι ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου. Ένα μικρό και χαρακτηριστικό δείγμα γραφής:

"Πορεία"

Τα πράγματα σκληραίνονται.
Δίχως ασπίδα ευάλωτοι
μπήκαμε σε μάχη ποταπή.
Οι μέρες κοφτερές σαν θαλασσινούς
βράχους. Θόρυβος πολύς,
λόγια, λόγια ειπωμένα με τα χείλη.
Κανένα άγγιγμα, καμμία σκέψη.



"Αλλόφυλοι Εραστές" του Χρίστου Χατζηπαπά (διηγήματα) 

Αυτή η συλλογή διηγημάτων ακτινογραφεί με συγκινητικό τρόπο την κυπριακή ψυχή, τη φορτισμένη από την εισβολή και την κατοχή και τα «εμφύλια» πάθη. Τα δεκαοκτώ διηγήματα της συλλογής, σε δυο ενότητες, έχουν να κάνουν με επιχώρια άλγη και άγη από τη μια, αλλά και τη διεισδυτική ψυχογραφία του σύγχρονου ανθρώπου. Η προσωπική γραφή, συχνά αντιρρητική και «προκλητική», διαπερνά το έργο και κατορθώνει με την ιδιάζουσα γλώσσα, το ύφος, το χιούμορ, την ειρωνεία, και ιδιαίτερα τον σαρκασμό και τον αυτοσαρκασμό να αναδεικνύει το λογοτεχνικά μείζον, αποσπώντας το από το απλό, το καθημερινό ή και χυδαίο. Ο Κύπριος πεζογράφος Χρίστος Χατζήπαπας πετυχαίνει, έτσι, τη σύζευξη ιστορίας και πραγματικότητας με τη μυθοπλασία, συμπλέκοντας αξεδιάλυτα την υπαρξιακή αγωνία με την κοινωνική μέριμνα και ανησυχία. «Η μεταφορά ως τεχνική και ο συνειρμικός λόγος», σημειώνει ο Αλέξης Ζήρας, «είναι δυο χαρακτηριστικά στοιχεία που τα συναντούμε στα πεζά του, ενώ όταν θέλει να δημιουργήσει στον αναγνώστη την αίσθηση του παράδοξου ή την αίσθηση του συγκεχυμένου υποκειμενικού χρόνου, πάντοτε ο ρεαλισμός παραχωρεί τη θέση του στην ποιητική συναίρεση». 

Ο Χρίστος Χατζήπαπας γεννήθηκε το 1947 στην Κύπρο. Σπούδασε Κτηνιατρική. Εξέδωσε τρεις ποιητικές συλλογές, τρία μυθιστορήματα και τέσσερις συλλογές διηγημάτων. Μέρος του έργου του έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και αυτοτελή έργα του έχουν κυκλοφορήσει στα βουλγαρικά, τουρκικά, αγγλικά και γαλλικά. Δύο μυθιστορήματα και δύο συλλογές διηγημάτων του τιμήθηκαν με Α‘ Κρατικό βραβείο της Κύπρου. Πρόεδρος, επί σειρά ετών, της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου, είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του λογοτεχνικού περιοδικού Νέα Εποχή. Το 2017 τού απονεμήθηκε το βραβείο «Γ. Φ. Πιερίδης» για τη συνολική προσφορά του στα Κυπριακά Γράμματα. 

Η ιστορία των "Εκδόσεων Γκοβόστη" εδώ και για περισσότερα βιβλία εδώ & εδώ.

Συζητώντας με τη συγγραφέα Αργυρώ Μαργαρίτη


Κυρία Μαργαρίτη, καλώς ήρθατε στις Νότες Λογοτεχνίας. Πέρασε ένας χρόνος από την κυκλοφορία του μυθιστορήματος "Γέρση - Είσαι το κόκκινο στο αίμα μου" και θα ήθελα να σας ρωτήσω αν είστε ικανοποιημένη από την αποδοχή του αναγνωστικού κοινού. Πώς αποτιμάτε την πορεία του βιβλίου σας, ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του;

Ξέρετε, όταν ολοκληρώνω ένα βιβλίο, ακόμα και από την ώρα που το γράφω, βιώνω μια φαντασίωση: όλος ο κόσμος διαβάζει το βιβλίο μου κάνοντας το ίδιο ταξίδι μ’ εμένα. Διακρίνω συγκίνηση, αγωνία, έκπληξη, ηδονή ανάγνωσης.
Η «Γέρση» εκπλήρωσε σε μέγιστο βαθμό αυτό το όνειρο, όχι τόσο αριθμητικά, αλλά οι αρκετές χιλιάδες αναγνώστες την αγκάλιασαν, περπάτησαν στους σμυρνέικους μαχαλάδες, λούστηκαν στα χαμάμ, δίψασαν στην Αλμυρά Έρημο, ένιωσαν τον σεβντά του Γιώργη και του Σελίμ για τούτο το πανέμορφο κορίτσι.
Δεν θα μπορούσα να είμαι δυσαρεστημένη με την ανταπόκριση που βρήκε η Γέρση στις σκέψεις και στην καρδιά όσων την διάβασαν.

Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο αναγνώστης από την "Γέρση", φτάνοντας στην τελευταία σελίδα;

Ένα βιβλίο το διαβάζουμε για να περνάμε όμορφα τη στιγμή της ανάγνωσης και αυτός είναι ένας από τους βασικούς στόχους του συγγραφέα. Αν όμως δονηθεί και το συναίσθημα, αν εγείρει προβληματισμούς,  τότε επιτυγχάνεται ο ουσιαστικότερος στόχος. Η «Γέρση» γράφτηκε για να μαθευτούν αλήθειες, να δούμε την Ιστορία χωρίς τα φτιασίδια της. Και επειδή η Ιστορία έχει το χούι να επαναλαμβάνεται, δείτε πώς ξαναζωντανεύουν οι εφιαλτικές εικόνες μέσα από τις ειρωνικές και χλευαστικές αναφορές των γειτόνων μας. Πολλοί από τους αναγνώστες όταν με συναντούν, μου λένε: «Όταν το τελείωσα, ξεκίνησα πάλι να το διαβάζω, χωρίς αγωνία τώρα πια, γιατί θέλω να εστιάσω στις εικόνες και στις αλήθειες». Αυτό ίσως να είναι και το ζητούμενο: η δεύτερη ανάγνωση για την ανακάλυψη της άλλης οπτικής γωνίας.

Εσείς τι είναι αυτό που έχετε κρατήσει, από την περιπέτεια της συγγραφής και των παρουσιάσεων του βιβλίου σας;

Η συγγραφή είναι ευλογία. Συν- γράφω = γράφω μαζί με κάποιον άλλο. Η απόλυτη συντροφικότητα, το ταξίδι σε άλλη διάσταση, και στην προκειμένη περίπτωση, το ταξίδι στον χρόνο.
Με την Γέρση απέκτησα καινούργιους φίλους! Ταξίδεψα σε πανέμορφες πόλεις, είδα σημαντικούς ανθρώπους να την αγκαλιάζουν και να μιλούν, ο καθένας με το δικό του τρόπο για την ιστορία της. Ειδικά στην Κομοτηνή, ερχόμουν πολλές φορές με τον μπαμπά μου όταν ήμουν μικρή. Μέναμε για πολλές μέρες, ο μπαμπάς είχε φίλους και όταν πήγαινε στο καφενείο, θυμάμαι, έβγαινε ο καφετζής και φώναζε «Βασίλη μπέη γκελντί». Έχω ακόμα στο στόμα μου τις γεύσεις από σουτζούκι, παστουρμά, λουκούμι και εκείνον τον σκληρό χαλβά που τον σπάγαμε με το σκεπαρνάκι! Ξαναήρθα στην Κομοτηνή χάρη στη Γέρση και γνώρισα την υπέροχη Άση Κιούρα και τον ευγενέστατο και φιλόξενο βιβλιοπώλη Δημήτρη Μπασδάνη. Στην παρουσίαση έτυχε να βρίσκονται και κάποιες κυρίες της μουσουλμανικής μειονότητας που δεν έφυγαν, συμμετείχαν στη συζήτηση και ανταλλάξαμε απόψεις, σφίξαμε τα χέρια, βγάλαμε φωτογραφίες. Σε κάθε πόλη που ταξίδεψα, απέκτησα φίλους! Τι άλλο να θελήσω;

Διαβάζω στο βιογραφικό σας πως, εκτός από τη συγγραφή των πέντε βιβλίων σας, έχετε επιμεληθεί τρία ντοκιμαντέρ και έχετε γράψει τηλεοπτικά σενάρια. Μιλήστε μας γι' αυτή την άγνωστη πλευρά της δημιουργικότητάς σας.

Έχω γράψει το σενάριο, αλλά είχα και την έρευνα-επιμέλεια στα ντοκιμαντέρ: 1.Παλιά Πόλη της Ξάνθης, ένα υπαίθριο μουσείο, το οποίο τιμήθηκε το 2015 στη Ρώμη με το βραβείου σεναρίου στην κατηγορία του. 2. Ντοκιμαντέρ για τα χωριά του Φαλάνθου και 3. Ο μύθος του Απόλλωνα και της Δάφνης, για τον βοτανικό κήπο στους Δελφούς. ενώ παράλληλα έχω γράψει και ένα θεατρικό που θα παιχτεί στην Κύπρο, καθώς και ένα παιδικό θεατρικό που η πορεία του βρίσκεται σε καλό δρόμο. Όσον αφορά τα τηλεοπτικά σενάρια, ξεχωρίζω τρεις ιστορίες από τις "Επτά Θανάσιμες Πεθερές": Η Πολίτισσα, Η Τσιγγάνα, Η Μηχανοράφτρα. Επίσης το παραμύθι μου "Το Μικρό Ανείπωτο Παραμύθι" κυκλοφορεί σε διαδραστική μορφή στην ΑΜΑΖΟΝ μεταφρασμένο σε αγγλικά, γαλλικά και ρώσικα.
Κάθε είδος γραφής έχει τη δική του λειτουργικότητα και προσφέρει στον γράφοντα διαφορετικές συγκινήσεις. Μου αρέσει να καταπιάνομαι με πολλά, να δοκιμάζω την πέννα, τις γνώσεις, τις δονήσεις. Υπό αυτή την έννοια, η γραφή είναι ευλογία!

Έχετε σκεφτεί πως θα είναι το επόμενο βιβλίο; Τι να περιμένουμε από την Αργυρώ Μαργαρίτη στο άμεσο μέλλον;  

Έχω ήδη πέντε βιβλία στο μυαλό μου, πέντε διαφορετικές ιστορίες. Ξέρω ακόμα και ποιο θα είναι το τελευταίο μου βιβλίο, αν καταφέρω να το προφτάσω, γιατί, ξέρετε, είμαι μεγάλο κορίτσι! Πέντε διαφορετικές υποθέσεις που κάνουν μεγάλη φασαρία και με αναγκάζουν να τις κλειδώνω στα άγραφα βιβλία τους.
Τώρα γράφω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που η υπόθεσή του με έχει συνεπάρει. Να φανταστείτε, δεν ξέρω ακόμα ποιος είναι ο δολοφόνος! Είναι σαν να βλέπω μια ταινία και εγώ, απλά, καταγράφω τις σκηνές. Λατρεύω τα αστυνομικά μυθιστορήματα και υποκλίνομαι στην πέννα της Αγκάθα Κρίστι. Παράλληλα, έχω στη μέση και ένα εφηβικό μυθιστόρημα φαντασίας. Το έχω όμως αφήσει στην άκρη προς το παρόν γιατί πρέπει να ανακαλύψω ποιος κάνει αυτούς τους τεατράλε φόνους. Όταν συλληφθεί ο δολοφόνος, θα ξαναγίνω έφηβη για να συναντήσω τους φανταστικούς ήρωες της νιότης μου σε ένα παράξενο παραμύθι…

Να είστε καλά κυρία Μαργαρίτη, ευχαριστώ για την παρουσία σας στις «Νότες Λογοτεχνίας».
Επίσης κύριε Βαφειάδη, ευχαριστώ θερμά για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να ταξιδέψω ξανά στην Κομοτηνή, για να συναντήσω γεύσεις και φίλους.


Περισσότερες πληροφορίες για τη συγγραφέα ΕΔΩ και για το βιβλίο ΕΔΩ!

Θαυμάσια βιβλία από τις Εκδόσεις Αιώρα

Αιώρα. 1. κάθισμα στο οποίο αιωρείται κανείς, κούνια 2. κρεμαστό κρεβάτι, από δίχτυ ή ύφασμα, στερεωμένο σε δύο σταθερά σημεία 3. Διονυσιακό λατρευτικό έθιμο 4. θεραπευτική άσκηση που συνιστούσαν οι γιατροί στην αρχαιότητα 5. διακύμανση, ταλάντευση της σκέψης 6. εκδοτικός οίκος.

Τον εκδοτικό οίκο "Αιώρα" από την Αθήνα, παρουσιάζουν σήμερα οι "Νότες Λογοτεχνίας" με τέσσερα θαυμάσια δείγματα γραφής: α) Τα σημειώματα ποιητικής και ηθικής του μεγάλου Αλεξανδρινού Κ.Π. Καβάφη (29/04/1863-29/04/1933), β) Το τελευταίο μυθιστόρημα του γνωστού ηθοποιού, Άγγελου Αντωνόπουλου, γ) Το πρώτο μυθιστόρημα της ηθοποιού και εκφωνήτριας, Γιώτας Ιωαννίδου, από τη Θεσσαλονίκη και δ) Ένα όμορφο βιβλίο για παιδιά ηλικίας 5+.

"Σημειώματα ποιητικής και ηθικής" - Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (Νοέμβριος 2017)


27 ενδόμυχοι στοχασμοί με τη μοναδική ποιητική φωνή του μεγάλου Αλεξανδρινού. Η γραφή του Καβάφη, πλούσια, μεστή, με λεπτές αποχρώσεις ειρωνείας, γοητευτική και ευρηματική, ιχνη­λατεί την τέχνη, την πηγή της δημιουργίας, την αλήθεια, την ομορφιά και τη θέση του ποιητή μέσα σε όλα αυτά. Η παρούσα έκδοση είναι εμπλουτισμένη με μια εισαγωγή της Μάρθας Βασιλειάδη, επίκουρης καθηγήτριας του Τμήματος Φιλολογίας στο Α.Π.Θ. και χρονολόγιο της ζωής του ποιητή. Το έργο εξωφύλλου και της σελίδας 13 είναι του Κωνσταντίνου Μαρκόπουλου.

Τα "Σημειώματα ποιητικής και ηθικής" επιμελήθηκαν Bertrand Bouvier και η Μάρθα Βασιλειάδη για τη δίγλωσση ελληνογαλλική έκδοση Constantin Cavafis, Notes de poetique et de morale (Αιώρα, 2016). Οι πληροφορίες για το χρονολόγιο αντλήθηκαν από το βιβλίο των Δημήτρη Δασκαλόπουλου και Μαρίας Στασινοπούλου "Ο βίος και το έργο του Κ.Π.Καβάφη" (Μεταίχμιο, 2001). Η σταχυολόγηση έγινε από τον David Connolly για τη δίγλωσση ελληνοαγγλική έκδοση C.P.Cavafy, Selected poems (Αιώρα, 2014). 

Στις 72 σελίδες αυτής της καλαίσθητης έκδοσης διαβάζουμε μια σειρά ημερολογιακών σημειώσεων του πιο πολυμεταφρασμένου και αναγνωρισμένου διεθνώς έλληνα ποιητή. 
Ένα μικρό απόσπασμα (ΙΗ', σελίδα: 42):

Μια άλλη ενασχόλησις -μια βιοποριστική εργασία οιαδήποτε, όχι βέβαια τόσο βαρειά ή τόσο μακρά που να τον παίρνει όλον του τον καιρό- είναι μεγάλο πλεονέκτημα για τον καλλιτέχνη. Τον refreshes him, τον ασσαινίρει, σχεδόν τον ξεκουράζει. Σε μερικούς καλλιτέχνες τουλάχιστον συμβαίνει τούτο.
13.5.07


"Μη μιλάς πατέρα, έχεις πεθάνει" - Άγγελος Αντωνόπουλος (Δεκέμβριος 2015)


Το 2015 κυκλοφόρησε το τρίτο βιβλίο του ηθοποιού, Άγγελου Αντωνόπουλου (1932 - Πειραιάς). Είχε προηγηθεί το μυθιστόρημα "Οι επιβάτες του φεγγαριού" (2007) και η ποιητική συλλογή "Αφύλακτη διάβαση" (2011). Στο 160 σελίδων, "Μη μιλάς πατέρα, έχεις πεθάνει" την επιμέλεια κειμένου έχει αναλάβει ο Σέργιος Μαυροκέφαλος, ενώ το εικαστικό του εξωφύλλου και τα σχέδια του βιβλίου φιλοτέχνησε ο Διονύσιος Τσολάκος. 

Οπισθόφυλλο
Ο αυθεντικός λόγος των προσώπων της αφήγησης πηγάζει από τη μεγάλη θεατρική παιδεία του κύριου Αντωνόπουλου και ριζώνει στη βίωση της τραγικής και της κωμικής πλευράς των ανθρώπων. Ο φόνος, η ενοχή, ο εγκλεισμός, ο έρωτας, η απώλεια και ο θάνατος αναδύονται στις διαδρομές της ζωής δύο γυναικών και ενός άντρα, οι οποίοι συναντώνται μες στο κοινωνικό αρχιπέλαγος, καθώς αυτό δονείται από τη βία και τα πάθη μιας ολόκληρης εποχής.
Όλα μαζί ήρθανε· και τα σπίτια που καίγανε οι δωσίλογοι με τις μάσκες. Μάσκες... μάσκες... μάσκες. Γέμισε ο κόσμος μάσκες. Και το παιδί, πού είναι το παιδί; Κι ύστερα θυμάμαι που το σκάσαμε από 'κείνο το πάρτι μες στη νύχτα, μες στην παγωνιά και στη βροχή· και που απαγορευότανε η κυκλοφορία και που πήγαμε στην παραλία· και χωθήκαμε κάτω από εκείνη την αναποδογυρισμένη βάρκα και κουρνιάσαμε... 



"Σοχούμ" - Γιώτα Ιωαννίδου (Μάιος 2017)


Είναι ορισμένα βιβλία που σε προδιαθέτουν θετικά. Από το εξώφυλλο, από το χαρτί που χρησιμοποιήθηκε. Βλέποντας το εικαστικό εξωφύλλου του Παναγιώτη Σταυρόπουλου, καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις με ένα τέτοιο βιβλίο. Όσον αφορά το περιεχόμενο, την ουσία δηλαδή. Έχουν γραφτεί πολλά βιβλία για τον Πόντο, την προσφυγιά, την ξενιτιά. Όχι μόνο ιστορικά, αλλά και μυθιστορήματα στα οποία συνήθως υπάρχει ένας έρωτας γύρω από τον οποίο μπλέκουν οι ιστορίες των ανθρώπων και των τόπων. Το "Σοχούμ" της Γιώτας Ιωαννίδου είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο, γραμμένο με αγάπη. Είναι η ιστορία του παππού Λεόντη και της γιαγιάς Παναΐλα. Εκεί στο Σοχούμ -πόλη της σημερινής Γεωργίας όπου ζούσαν πολλοί Πόντιοι κατατρεγμένοι από τους Τούρκους στις αρχές του 20ού αιώνα- γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι ήρωες της ιστορίας. Εκεί παντρεύτηκαν και έκαναν τα παιδιά τους, μέχρι που τους "εξόρισαν" στη μαμά πατρίδα, επειδή ο Λεόντης αρνήθηκε να υπηρετήσει στο ρωσικό στρατό. 


Οπισθόφυλλο
Καύκασος. Αρχές του 20ού αιώνα. Ένας άντρας, μια γυναίκα. Αυτός την ερωτεύεται με την πρώτη ματιά, όταν την βλέπει καλάμια να μαζεύει κάτω από έναν ήλιο που καίει. Αυτή τον έρωτά του αποδέχεται. Παναΐλα και Λεόντης. Έρωτας ανείπωτος τους δένει, έρωτας που με έρωτα δεν μοιάζει. Σχεδόν κυνηγημένοι, με δυο μικρά παιδιά, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη γενέτειρα πατρίδα και τους αγαπημένους τους, αναζητώντας καταφύγιο στον τόπο που πατρίδα αποκαλούσαν. Πόνος, απελπισία, περιπλανήσεις και παραπλανήσεις παραμονεύουν στου πρόσφυγα το βήμα. Παλεύουν λυσσαλέα να υπάρξουν. Και τα καταφέρνουν. Μέσα από πίκρες και χαρές. Αποχωρίζονται και ανταμώνουν, συγκρούονται και φιλιώνουν. Ανυπότακτοι ενσωματώνονται. Βιώνουν τη ζωή με ένταση και πάθος. Μες στην ξενιτιά ψάχνουν να βρουν την πατρίδα τους. Και τη βρίσκουν. 

"Ο μικρός γίγαντας" - Andrés Guerrero 

Ο Μικρός Γίγαντας σε κείμενο και εικονογράφηση του Γκουερέρο Αντρές (τίτλος πρωτοτύπου: El gigante pequeno), πρωτοκυκλοφόρησε το 2004. Για την ελληνική γλώσσα το 2016, σε μετάφραση Άννας Μαθοπούλου και επιμέλεια κειμένου Λούνας Παλέτα. Ένα παιδικό βιβλίο με έξυπνο και καλοδουλεμένο κείμενο και με εξαίσια εικονογράφηση!

Οπισθόφυλλο
Η ζωή στο χωριό των γιγάντων δεν είναι καθόλου εύκολη για τον μικρό γίγαντα. Όλα του πέφτουν μεγάλα! Δεν μπορεί να διασχίσει το ποτάμι με μια δρασκελιά ούτε να μυρίσει τα σύννεφα όταν περνούν χαμηλά! Aποφασίζει λοιπόν να κάνει ένα ταξίδι, αναζητώντας έναν κόσμο που να του ταιριάζει καλύτερα. Υπάρχει ένα μέρος που χωράς και που σε χωράει. Ψάξε να το βρεις! Αναζήτησε αυτό που θέλεις, αυτό που πραγματικά σου ταιριάζει, μη συμβιβάζεσαι με τα λιγότερα· γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, τα δικά του μέτρα και τα δικά του όνειρα.

Για περισσότερα βιβλία από τις "Εκδόσεις Αιώρα" εδώεδώ!


Η τέχνη της κατασκευής χειροποίητων βιολιών του Δημήτρη Λιούση


Κυκλοφόρησε το βιβλίο "Η τέχνη της κατασκευής χειροποίητων βιολιών" (Εκδόσεις Θρακικός Οιωνός - Αλεξανδρούπολη - 2017) του κατασκευαστή βιολιών, Δημήτριου Λιούση, ο οποίος γεννήθηκε το 1952 στο Τυχερό του Έβρου και όλα αυτά τα χρόνια ζει και εργάζεται στην Αλεξανδρούπολη. Από το 1977 έως σήμερα έχει κατασκευάσει περισσότερα από 300 βιολιά, εκ των οποίων 30 περίπου ακριβή αντίγραφα Stradivari-Amati-Guarneri-Stainer.

Είναι ένα απολύτως διαφωτιστικό βιβλίο για την κατασκευή του βιολιού, απαραίτητο εργαλείο για κάθε βιολιστή, μουσικό, αλλά και για κάθε φιλότεχνο και απαιτητικό αναγνώστη. Πρόκειται για μια πρωτότυπη και υποδειγματική εργασία που έπρεπε να γραφτεί και να εκδοθεί, μιας και δεν υπάρχει παρόμοιο βιβλίο στην Ελλάδα και στην ελληνική γλώσσα. 

Στο βιβλίο υπάρχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, πολλά σχέδια, ιστορικά στοιχεία και πολύτιμες πληροφορίες για την κατασκευή βιολιού. 


Δυο μικρά αποσπάσματα από τις 200 σελίδες του βιβλίου:

"Το δέντρο που χρησιμοποιείται για την κατασκευή του βιολιού (επάνω καπάκι) είναι το έλατο. Χρησιμοποιούμε τον κορμό αυτό και επιλέγουμε κυρίως δέντρα που έχουν λιγότερο ρετσίνι. Τα δέντρα αυτά ευδοκιμούν στην Αυστρία και στην Ιταλία [...]".

"Για την προέλευση του βιολιού δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία καταγωγής του, μερικοί διατείνονται ότι είναι η Ασία. Εισήλθε στην Ευρώπη περί τον 14ο αιώνα περίπου. Αρχικά το χρησιμοποιούσαν κατώτερα κοινωνικά στρώματα του πληθυσμού της και δεν είχε τη μορφή την σημερινή [...]".


Ο Δημήτρης Λιούσης είναι κατασκευαστής χειροποίητων βιολιών ευρωπαϊκών προδιαγραφών συνδυάζοντας τελειότητα ήχου και κομψότητας και έχει ήδη καταφέρει να ξετρελάνει τους καλλιτεχνικούς κύκλους με τα δημιουργήματά του. Ασχολείται με την κατασκευή χειροποίητων βιολιών τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια διανύοντας μια σημαντική πορεία επιμόρφωσης σε Ιταλία και Γερμανία όπου και απέκτησε την ανάλογη τεχνογνωσία σε επίπεδο κατασκευής, ακουστικής και βερνικιού, καθώς διαθέτει και τους ανάλογους τίτλους σπουδών. Επιπλέον δαπανά αρκετό χρόνο καθημερινά για την μελέτη ανάλογων βιβλίων και διατηρεί επαφές με τα μεγαλύτερα κατασκευαστικά κέντρα βιολιού στην Ευρώπη, τόσο στην Κρεμόνα της Ιταλίας όσο και στο Mittenwald της Γερμανίας. 

Οι μουσικοί καλλιτεχνικοί κύκλοι δέχτηκαν με μεγάλοι έκπληξη τα βιολιά ¨Λιούση¨ αφού αυτά διαθέτουν θεσπέσια ανατομική προσαρμογή στο σώμα του βιολιστή αλλά και λαμπρότητα ήχου, χαρακτηριστικά τα οποία δύσκολα αναπτύσσονται στον κόσμο της κατασκευής χειροποίητων οργάνων. Είναι το αγαπημένο παιδί των επιφανών Ελλήνων βιολιστών, καθώς ανέπτυξε ιδιαίτερη συνεργασία με τον βιρτουόζο βιολιστή Γιώργο Κόρο, ο οποίος με την πρώτη επαφή του με βιολιά επιβεβαίωσε την εξαίσια κατασκευή τους και με τον πασίγνωστο δεξιοτέχνη του βιολιού Νίκο Χατζόπουλο, ο οποίος με την σειρά του αναφέρει: «Έχω την τιμή να κατέχω ένα βιολί ¨Λιούση¨ και παίζοντας μαζί του ανακαλύπτω πόσο μεγάλη σημασία έχει η τεχνική να εκφράζεται μέσα από ένα τέλειο όργανο. Δημήτρη μου έχεις από μένα προσωπικά, τα συγχαρητήριά μου και κάθε λόγο να αισθάνεσαι περήφανος για τα βιολιά σου».


Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του στη μακρόχρονη πορεία του, είναι η είσοδος ενός από τα χειροποίητα βιολιά του, σε μουσική ορχήστρα του Λευκού Οίκου στην Ουάσιγκτον ΗΠΑ. Πρόσφατα η κατασκευαστική του τελειότητα επικυρώθηκε από Γερμανούς ειδικούς εκτιμητές στο Düsseldorf της Γερμανίας. Σήμερα ζει και κατασκευάζει χειροποίητα βιολιά στην Αλεξανδρούπολη Έβρου και ο καλλιτεχνικός κόσμος της χώρας του έχει αποδώσει τον τίτλο ¨STRADIVARI¨ της Ελλάδας. Ο παραπάνω κατασκευαστής έχει σπουδάσει κλασικό βιολί και έχει εκδώσει και βιβλίο με τίτλο "Η Τέχνη της κατασκευής Χειροποίητων βιολιών"

Επικοινωνία: http://www.liousis.gr/index.php

"Νότες Λογοτεχνίας"

Πολιτιστικό ιστολόγιο (από το 2009) και ραδιοφωνική εκπομπή με τίτλο "Να μείνουν μόνο τα τραγούδια" (από το 1998), με συνεντεύξεις, απόψεις, ιδέες και θέσεις γύρω από τη Μουσική, το Ελληνικό Τραγούδι, το Θέατρο, το Βιβλίο, τον Κινηματογράφο, τα Εικαστικά, τη Φωτογραφία, το Ραδιόφωνο, τη Θράκη. Μπορείτε να στέλνετε υλικό για παρουσιάσεις (LP, CD, βιβλία, περιοδικά, προσκλήσεις εκδηλώσεων) και να στηρίξετε ποικιλοτρόπως την προσπάθειά μας, επικοινωνώντας μαζί μας: theodosisv@gmail.com

Επιτρέπεται η χρήση και η αναδημοσίευση των άρθρων και των φωτογραφιών, με σαφή αναφορά της πηγής σε ενεργό σύνδεσμο. Υπεύθυνος αναρτήσεων (κειμένων και φωτογραφιών): Θεοδόσιος Π. Βαφειάδης.